فقر روستایی در سطح جهان

 

این صندوق نمایندگی ویژه ای از سازمان ملل است که چهار سال پس از همایش جهانی غذا در سال ۱۹۷۴ برای کاهش بحران غذا در اوایل دهه ۱۹۷۰ خصوصا در کشورهای ساحلی آفریقا به وجود آمد. همایش در نظر داشت تا این صندوق برای تامین منابع مالی طرحهای توسعه کشاورزی خصوصا تولید غذا در کشورهای در حال توسعه در اولین فرصت به وجود آید. یکی از مهمترین دستاوردهای این همایش این بود که دریافتند ناامنی غذایی ناشی از عدم قدرت تولید غذا نیست بلکه به مسایل ساختاری فقر که دامنگیر جمعیت کشورهای در حال توسعه به ویژه در نواحی روستایی است، برمی‌گردد.
از این رو صندوق منابع را روی برنامه‌هایی صرف کرد که فقر روستایی را کاهش دهد و سوء‌تغذیه را بهبود بخشد. این صندوق برخلاف دیگر موسسات مالی بین‌المللی که دامنه وسیعی از اهداف را دنبال می‌کنند روی یک هدف متمرکز می‌گردد: مبارزه با گرسنگی و فقر روستایی در کشورهای در حال توسعه. این امر تحت چارچوب راهبردی سالهای ۲۰۰۶-۲۰۰۲ جهت توانمند کردن فقرای روستایی در مبارزه با فقر از طریق توسعه اجتماعی، برابری جنسی، درآمدزایی، بهبود تغذیه، توسعه پایدار و حکومت مناسب ممکن می‌گردد. برای دسترسی به دانشی که با آن فقرا بتوانند فرصتی به دست آورند تا بر موانع چیره شوند، در سیاستها و نهادهای عمومی تاثیر بیشتری داشته باشند و قدرت داد و ستد آنان در بازار افزون گردد یقینا لازم است این کار از راه تقویت و توسعه سازمانهای ویژه فقرا انجام گردد.
گروههای هدف این صندوق عبارتند از: کشاورزان خرده‌پا، بی‌زمینهای روستایی، کوچ‌نشینان و عشایر، ماهیگیران سنتی و مردمان بومی با تاکید بسیار ویژه بر زنان فقیر روستایی.
از زمان تاسیس این صندوق تا کنون ۶۳۳ طرح در ۱۱۵ کشور و سرزمین مستقل به اجرا درآمده است که ۷/۷ میلیارد دلار آن در قالب وام و ۴/۳۵ میلیون دلار آن در قالب وام بلاعوض بوده است.